Een jaar geleden namen Frank Debonnez (71) en Dorine Witdouck (64) uit Aalbeke voor de laatste keer deel aan het wereldkampioenschap met hun vogels. In januari eindigden ze na 25 jaar deelname aan wedstrijden in stijl met vier gouden, een zilveren en een bronzen medaille op het WK.

Frank Debonnez en Dorine Witdouck kweekten 25 jaar lang vogels. Ze behaalden gedurende al die jaren fantastische resultaten. Er zit geen enkel gaatje in hun palmares en in hun huis prijken er medailles van verschillende wedstrijden.

De laatste wedstrijd waar Frank en Dorine aan deelnamen was het wereldkampioenschap vorig jaar in januari in Portugal.

“We namen toen deel met 16 vogels, waarvan er 10 goud wonnen”, stelt Frank. “Er waren meer dan 21.000 deelnemende vogels.”

Het koppel haalde goud met een stam (een serie van 4 vogels) fraters en een stam bruine barmsijzen. “Die 8 vogels haalden allemaal 92 punten.” Een bruine distelvink en een frater haalden ook individueel goud. Daarnaast was er een bruine barmsijs die zilver haalde en een frater met een bronzen medaille. “Die bruine barmsijs was dan nog een enkeling die ik eigenlijk mee had als reserve. Het waren fantastische resultaten om te eindigen voor ons. We hadden trouwens maar 16 vogels die deelnamen, en deze met het minste resultaat haalde toch 89 punten.”

Ook op de laatste Gouden Ring Show waar Frank en Dorine aan deelnamen haalden ze 8 gouden, 6 zilveren en 3 bronzen medailles en werden ze vierde in het eindklassement bij de Europese vogels. Bij het Nationaal Kampioenschap van de WEV (Werk voor Europese Vogels) dat daar aan gekoppeld was, werden ze tweede. Op het clubkampioenschap van hun club De Witte Spreeuwen in Rumbeke werden ze derde om hun ‘carrière’ af te sluiten.

Frank was een krak die jaren de kampioenschappen domineerde. “We hadden bijna geen concurrenten in de series waar we speelden. Ik heb wel altijd sterk geselecteerd.” Frank speelde 34 wereldtitels en haalde 76 medailles op het wereldkampioenschap waar hij sinds 2009 aan deelnam. Over alle kampioenschappen waar ze deelnamen haalden Frank en Dorine in al die jaren 1.000 medailles (gouden, zilveren en bronzen). Dat ze dus eindigen in schoonheid is het minste wat je hierover kan zeggen.

“We dachten nochtans altijd dat het niet zou kunnen blijven duren. Slechts één jaar haalden we slechte resultaten door veel zieke vogels.”

“We waren jarenlang ambassadeurs voor de stad Kortrijk. Jammer dat we van de stad zelf niet de erkenning kregen hiervoor. In heel de wereld van vogelkwekers in ons land weten ze ons wonen, enkel in Kortrijk kent men ons niet.”

Gedaan met kweken

Frank staat nog wel klaar om te helpen bij mensen en in verenigingen. “Als ze me nodig hebben mogen ze altijd bellen. Ik heb mijn expertise en heb altijd al mijn vogels zelf gekweekt.”

Nu gaat Frank twee weken meehelpen aan het WK van de ornithologische vereniging, dat dit jaar in Marche-en-Famenne plaats vindt.

Frank en Dorine deden vorig jaar bijna al hun vogels weg. Ze behielden enkel nog één vogel, een kruising tussen een putter en een kanarie. “We blijven ook lid van het Werk van Europese Vogels West-Vlaanderen.”

“We stopten om ook weer eens ergens naar toe te kunnen gaan, zonder aan onze vogels te moeten denken. We zijn nog naar communiefeesten geweest met een kooitje in de wagen, om vogeltjes die we aan het opkweken waren op tijd eten te geven… Nu moeten we daar niet meer aan denken.”

“Een tweede reden waarom we stopten, was omdat de toekenning van de punten niet meer eerlijk verloopt. Wij staken er hele dagen onze tijd in, maar konden niet echt meer spelen om te winnen door oneerlijke concurrentie van de massahokken! Het is vijf na twaalf in de hobby.”

Nu gaan Frank en Dorine veel samen vissen. “We moeten nu niet meer thuis zijn om 16 uur voor de vogels. We wandelen ook meer.”

Frank en Dorine zijn alle mensen die het goed met hen voor hebben en hen hielpen dankbaar, ook hun dierenarts Frans Taillieu van Bavikhove.

De medailles die Frank en Dorine behaalden, droegen ze op aan een vriend die met een ziekte kampte maar ondertussen jammer genoeg overleden is. “Hij kwam me altijd depanneren als we eens wilden weggaan.”