“Het was geen nine-to-five job, maar een engagement”

Martin Vanluchene en Martine Delatter (copyright foto Els Deleu)
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin

Meester Martin Vanluchene (60) en Martine Delatter (66) van het secretariaat nemen op het einde van het schooljaar samen afscheid van vrije basisschool Pius X in Kortrijk.

Martin

Martin Vanluchene woont in Kortrijk. Hij wordt in oktober 61 jaar. Hij is getrouwd met An Vanwynsberghe. Het koppel heeft drie dochters die ook allemaal met onderwijs en opvoeding betrokken zijn in hun werk. Er zijn twee kleinzonen en een kleindochter.

Martin studeerde af in 1981 bij de Broerders van Liefde in Oostakker. In september 1981 kon hij beginnen lesgeven in het vijfde leerjaar. Het schooljaar erop vervulde hij zijn legerdienst en in september 1983 begon hij in zijn huidige school. “Ik gaf eerst het tweede leerjaar met juf Ludwine en dan deed ik het derde leerjaar met meester Marc. In september 1985 ben ik in het eerste leerjaar aangekomen en ik ben er niet meer weggegaan.”

Martine

Martine wordt in november 67 jaar. Zij is weduwe en woont in Gullegem. Ze heeft twee dochters, een kleindochter en twee kleinzonen..

Zij begon haar loopbaan in 1974 in de administratie bij transportbedrijf Edmond Depaire in de Noordstraat. “Toen mijn tweede dochter hier naar school kwam begin de jaren tachtig ben ik hier de opvang en de refter komen doen. Al snel kwam ik hier ook in de administratie terecht. Ik combineerde het secretariaat nog tot in 2012 met de opvang.”

Martine deed nog meer op school. Ze hielp ook de kerstfeestjes mee verzorgen en maakte 30 jaar lang fotokadertjes voor de leerlingen van het zesde leerjaar die de school verlieten.

In de vakantie kwam ze voor de ‘grote kuis’ naar school. “We deden dat met een paar samen en hadden een echt vakantiegevoel.”

“Op 1 december 2020 was het tijd voor mijn pensioen, maar dat zag ik helemaal niet zitten. Ik mocht nog blijven tot het einde van het schooljaar”, vertelt Martine. “Dan kreeg ik van de directeur en het schoolbestuur de kans om nog een schooljaar bij te doen. Ik was heel tevreden!”

Nu gaat Martine samen met Martin met pensioen. “Ik ben blij dat ik niet alleen moet afscheid nemen van de school. Martin en ik zijn hier beiden het langst op school en zijn de oudsten.” Pius is en was Martines thuis. Ze groeide op in de Gouden Rivierlaan in Kortrijk en doorliep er de hele basisschool. “De school noemde dan nog de Mariaschool, en in de volksmond was dat ’t papschoolke. Ook mijn kinderen zijn hier naar school geweest. Toen mijn man 12 jaar geleden onverwacht overleed heb ik veel steun gehad hier op school en die krijg ik nog altijd, vooral ook van juf Trui van het zesde leerjaar.”

Pensioen

Martin neemt afscheid met een dubbel gevoel. “Ik zal alles enorm missen, maar ik voel aan dat het tijd wordt voor aflossing van de wacht.

Martine heeft geen dubbel gevoel en zal het werk moeilijk kunnen loslaten. “Ik hoop zeker om nog voor zaken te kunnen inspringen op school. Misschien kan ik hier toch nog een paar uurtjes iets betekenen”, hoopt ze.

De vrije tijd die op Martin afkomt zal hij op zich laten afkomen. “Ik krijg nu al aanbiedingen maar wacht nog een beetje af”, zegt hij. Vervelen zal hij zich zeker niet. Hij maakt deel uit van de fanfare ‘De Letter Geletterden’ en heeft een brede culturele interesse. Zo is hij al van 1984 lid van het Kuurns theater waar hij zowel acteert als regisseert. Hij was ook 30 jaar bezig met Theater Frustrater. “Daarmee zijn we na corona gestopt.”

Voor de kleinkinderen zal er ook de nodige tijd voorzien worden. “Vijf jaar geleden kochten mijn vrouw en ik een camperbusje. Daar trekken we veel mee rond. We hebben er het avontuurlijke en de totale vrijheid. We wandelen en fietsen ook heel graag. Mijn vrouw moet wel nog 2 jaar halftijds werken.” Martin speelt ook amateur-volleybal.

Martine denkt dan aan flexi-jobs. “Ik ga soms opdienen op recepties en zal dit misschien wel meer doen. Ik zal op tijd wel eens een reisje doen, naar de kust trekken en gaan wandelen.”

Sinds kort is Martine ook lid van Okra in Gullegem.

Evolutie

“Alles in het onderwijs is veranderd”, zegt Martin. “Niets is nog te vergelijken met vroeger. Toch vind ik de job als onderwijzer de schoonste job ter wereld, maar je moet er voor dienen. Tijdens mijn opleiding zei men altijd: ‘We kunnen voor 50 % de job aanleren, en de andere 50 % moet in je zitten.’, en dat klopt. Het is geen nine-to-five job, maar een engagement.”

Wat Martin spijtig vindt is de betutteling en bepampering van iedereen. Alles moet voortaan traceerbaar zijn en tot in het absurde moeten papieren bijgehouden worden. Je bent voor een stuk je vrijheid als leerkracht kwijt. Wij hadden vroeger niets: geen handleidingen en geen internet, we moesten alles zelf uitvinden. Nu wordt er gegrepen naar methodes: als je een methode volgt, ben je met alles in orde. Als je zelf je lessen maakt en thema’s uitwerkt ga je al op glad ijs. Al voor de zesde keer zijn er nieuwe eindtermen. Wij zijn nog ‘old-school’ en werken nog met muziek en tekenen en kunnen nog vertellen. Nu gaat alles met de computer. Daar heb ik een tijdje mee geworsteld, maar ik heb het losgelaten. Ik wil geen oude zaag worden en me erbij neerleggen. Toen ik hier toekwam in de jaren tachtig was ik ook de vernieuwer, met het hoekenwerk en zo. Nu ben ik ergens blij met mijn pensioen, maar mijn hart blijft hier wel in Pius!”

Het ‘Piusgevoel’

Wat het meest zal ‘pieken’ voor Martin en Martine zijn de ‘hoogdagen’ op Pius die ze niet meer zullen meemaken. Ze leggen het nader uit:

“Basisschool Pius X is een klein wijkschooltje waar iedereen elkaar kent. We hebben hier wat we noemen het ‘Piusgevoel’. “We hebben hier een goede band en het deed dan ook veel pijn dat we al van enkele collega’s van het eerste uur moesten afscheid nemen.”

“We vieren hier onze ‘hoogdagen’ zoals crea- en sportdagen, onze jaarlijkse poppenkast, Sinterklaasfeest, startdag, Kerstmarkt, schoolfeesten in thema’s,…”

Op het Sinterklaasfeest wordt de Sint elk jaar ontvangen door de fanfare waar Martin in meespeelt.

Martin trok ook meer dan 30 jaar met het eerste leerjaar naar de avontuurlijke kinderboerderij Diggie in Brakel waar de kinderen ook mooie kunstwerkjes maakten. Dit jaar werd daar een verrassingsafscheidsfeest voor Martin georganiseerd. Zelfs de eerste schepen van Brakel kwam er speciaal naar toe. “De kinderen moesten er een feest voorbereiden in opdracht van de burgemeester met onder meer bollo smitto naar blikken met mijn foto op, ze kochten een kostuum voor mij in een feestwinkel en vervulden nog tal van opdrachten…”

Eerste leerjaar

Met Martin gaat ook één van de nog weinige mannelijke leerkrachten weg. “Er verandert veel in een schoolklimaat als er geen ‘meesters’ meer zijn.”

Martin blikt wel tevreden terug op zijn loopbaan. “Als ik mijn hoofd neerleg, zal ik meer gedaan hebben dan enkel geld verdiend. Het eerste leerjaar is iets speciaals: de kinderen leren er veel, en ze leren ook zelfstandigheid aan. Ze komen toe als kleuter maar veranderen snel. Ik was gekend als de leraar met de grapjes: in het begin van het schooljaar begrijpen ze mijn grapjes niet, en op het einde van het schooljaar vinden ze die grapjes al flauw”, lacht hij.

Voor Martin en Martine wordt 30 juni hun laatste schooldag, met een berg aan herinneringen.